|
Nairobi klimaatgesprekken: een heet hangijzer krijgt een koude kermis. Wat is het? Als vervolg op het verdrag van Kyoto kwamen de regeringen van 190 landen op 6 november 2006 in Nairobi, Kenia bij elkaar op COP12 (the 12th Session of the Conference of the Parties of the United Nations Framework on Climate Change (UNFCCC)) om er te discussiëren over de toekomst van een internationaal klimaatakkoord. Nu wetenschappers het er over eens zijn dat dringende actie nodig is wanneer we een catastrofale klimaatsverandering willen vermijden, waren de gesprekken cruciaal om de internationale agenda voor de aanpak van de klimaatsverandering een nieuw elan te geven. De conferentie bracht alle vertegenwoordigers samen van de landen die het Kyoto Protocol ondertekenden. Onder de voorwaarden van het Protocol zijn de ondertekenende landen verplicht de inhoud en draagwijdte ervan grondig te herzien om zo vorm te geven aan de tweede fase van het Kyoto Protocol dat een aanvang neemt in 2013. De nieuwe overeenkomst houdt een nog grotere vermindering van de broeikasgassen in. Wat is het resultaat? De Europese Unie, met de steun van een aantal andere naties, zocht een diepgaand onderzoek naar de uitstootdoelstellingen en alle andere elementen van het Protocol. Maar de tekenende afwezigheid van de VSA, 's werelds grootste vervuiler, maakte het er niet makkelijker op. Bovendien werd deze herziening van Kyoto Protocol door heel wat grote ontwikkelingslanden, zoals Brazilië, China en Indië, met achterdocht bekeken. Ze zijn er namelijk van overtuigd dat het de deur zou openzetten naar eisen die beschouwd kunnen worden als bindende verminderingen in uitstoot. En die zouden wel eens een impact kunnen hebben op hun economische ontwikkeling. Ze vroegen en kregen uiteindelijk ook een minimale, minder verregaande herziening van het Protocol. Het plan is nu pas een diepgaande herziening te doen in 2008. Positief was dan weer wel dat er beslissingen waren genomen om Afrika meer middelen toe te wijzen voor schone technologie en voor de aanpassing van de gevolgen van de klimaatsverandering. Uiteindelijk stelt men vast dat het verschil tussen de uitstootnormen die de wetenschap nodig acht en het niveau van politiek engagement om deze reductie ook waar te maken, enorm is. De wereldgemeenschap kan grote vooruitgang boeken wanneer ze dat wil, maar we moeten dringend het bestaande momentum vergroten en de snelheid van onze acties opdrijven. En om dat te realiseren heb je niet alleen milieuministers nodig, maar ook eerste ministers, ministers van financiën en ministers van buitenlandse zaken die zichzelf achter de zaak scharen. De volgende gespreksronde vindt plaats in Bali rond december.
|
